Afgelopen zondag zouden we een stel vrienden op bezoek krijgen en daarmee een computer in elkaar te zetten en lekker te gaan barbequen. Het liep allemaal nèt even wat anders. Niet omdat het weer niet mee zat, nee, dat was niet het probleem. Wij hebben namelijk dieren. Niet echt huisdieren als een kat of een hond maar meer zoals kippen. Pauwen. Hartstikke leuke beesten om te bekijken, vooral wanneer het mannetje ( de haan voor alle duidelijkheid ) zijn veren opzet. Die van ons is nog niet oud genoeg om het volledige verenkleed te hebben maar hij was al aardig aan het oefen met het opzetten. Mooi gezicht.

Deze twee (de hen en de haan) hadden besloten juist deze dag te kiezen om de kuierlatten te nemen. Ze waren dus ineens verdwenen uit de tuin. De achterbuurman kwam al bij ons langs om te vragen of onze pauwen binnen waren omdat hij er twee zag lopen aan zijn kant van de straat. Dus Jeroen mee met de buurman om achter de pauwen aan te gaan. Ik met de visite ook maar mee. De koffie heeft even op zich laten wachten. Na een half uur of langer achter deze beesten aan te lopen en ze te proberen te vangen met als enig resultaat veel schrammen, uitslag van brandnetels, een handvol veren en een pauwhaan met kale kont en veel frustratie hebben we het opgegeven. Eerst koffie!

Uiteindelijk is de hen die avond nog gevangen met behulp van de buurman en een schepnet en is de haan de dag erop door de buurman gelokt (hij deed een pauw na en kennelijk kan de haan de roep van een echte pauwhen en die van de, inmiddels schorre, buurman niet onderscheiden) en opgesloten.

Het was een … bijzondere dag. Ahum.

Het is wel even wennen hoor. Ik mis het gejengel aan de voordeur zodra het licht aan ging vroeg in de morgen. Of het kopjes geven tegen je voeten als je op de bank zit of het zachte gespin.

Het is toch wat leger geworden in huis. Vooral vanochtend, toen ik de was naar het ‘washok’ wilde brengen struikelde ik zowat over het etensbakje van Chica. Nog vol en onaangeroerd. Dan moet ik toch wel even slikken.

Ik zal het vanavond maar opruimen. Anders wordt ik er elke dag weer mee geconfronteerd en dat zie ik niet zo zitten.

Maar of ik ooit nog een kat wil? Ik moet er nog maar eens goed over nadenken.

Het jammer maar waar. Chica is dood.

Heb ik weer eens wat te vertellen online moet het gelijk weer zo’n triest bericht zijn. Het spijt me. Kan er niets aan doen. Ik vind het al erg genoeg.

Afgelopen zaterdag was ze er nog. Bedelend voor brokjes en ontzettend veel kopjes geven. Zondag kwam ze niet aan de deur (zoals ze dat altijd doet zodra ze wat hoort of ziet, dan kroop ze uit de turf bij de buren en kwam ze melden dat ze naar binnen wilde en dat er maar beter brokjes konden staan). Maandag ook al niet. Toen maar de buurman gevraagd of hij toevallig Chica had gezien. Nee, dat was niet het geval. Maar hij zou morgen (dus dinsdag) wel even kijken of ze in de schuur zat of ergens in de berm lag.

Het werd het laatste dus. Waarschijnlijk dus zaterdagavond aangereden. Er wordt dan ook zoveel te hard gereden op deze weg. Het is binnen de bebouwde kom maar daar schijnt niemand zich aan te houden. Behalve als je er zelf woont. Maar goed. Daar moet ik nog maar eens met de gemeente over in de clinch. Stelletje ongeinterreseerde klootzakken!

Helaas te laat voor onze beide katten. Eerst Ki Mé en nu dus ook Chica. We hebben ze beide begraven. Chica nu naast Ki Mé. Ik zal ze beide missen.

Rust zacht.

Welkom
Mijn weblog. Mijn persoonlijke uiting van ergernissen en belevenissen van de dag. Misschien niet elke dag maar wel regelmatig.

Lees als je het leuk vindt en geeft commentaar als je het leuk vindt. Of niet. Wat jij wilt. Maar. Laat wel even een berichtje achter als je langs bent geweest. Vind ik wel zo leuk. En misschien spreken we elkaar.

Halloween komt eraan! Ik heb er zin in! Grappig is het om te zien dat het in Nederland nog niet echt een hoge vlucht neemt terwijl het in Amerika bijvoorbeeld enorm populair is. Maar dat is het vieren van Kerst ook (in de zin van de Kerstman) terwijl dat hier in Nederland weer wat minder is.

Maar Halloween is in opkomst. Natuurlijk dan wel onze eigen versie ervan. Het verkleden in skeletpakken en maskers (die van de film Scream bv) en het bij de huizen langs gaan voor “Trick of Treat” zie ik hier voorlopig nog niet gebeuren. Daar hebben we immers 11 november voor nietwaar? Bovendien is de gemiddelde Nederlander hiervoor veel te nuchter; doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

Tja, het is maar net hoe je het bekijkt. Ìk ga me in ieder geval vermaken met Halloween. Het plan is opgevat om Halloween te vieren. Met de buren. Gezellig. Ik zorg voor de muziek (heb al een cd-tje vol met Halloween muziek) en voor wat “props” en natuurlijk wat zoete gerechten. Voor de pompoenen zorg ik zelf niet; dat doen de buren.

Heb er zin in hoor! I put a spell on you!

Heb je er al weer zin in? Ik wel! Ontzettend! Ik weet dat er een groot aantal mensen zijn die het verafschuwen en die het liever zouden overslaan en zelfs mensen die het gewoon ontvluchten. Weg ermee! Maar ik houd er van. Tuurlijk zijn er momenten dat ik het ook niet leuk meer vindt en wilde dat het over zou zijn maar over het algemeen geniet ik ervan. Maar dat doe ik met elk seizoen.

Ik heb het natuurlijk over de aankomende winter. Straks wordt het buiten weer kouder en de wind zal om het huis heen gieren (verwacht ik tenminste) terwijl de slagregens verwoedde pogingen doen om de gaatjes te vinden in het dak terwijl ze het moreel van de mensen onderuit haalt. De haard aan, lekker warme chocolademelk naast me op de tafel terwijl ik wegkruip in een lekkere stoel (moet ik dan eerst wel even aanschaffen maar goed) met een goed boek. Heerlijk.

En als het dan straks een keertje gesneeuwd heeft en het weer helder is kun je lekker zover kijken vanuit ons huis over de velden die bedekt zijn met een laagje koud wit.

Ja, ik ben er klaar voor. Nu het huis nog.

In navolging van een goede bekende van mij plaats ik deze link op mijn site.

Vorig jaar is er bèst wat invloed vanuit gegaan richting de overheid en politiek. Dus doe nu (weer) mee.

Laat je stem horen. Volg onderstaande link en neem even de tijd.

http://21minuten.nl/21minuten/index.asp?

Wat ik me wel eens afvraag, als ik vroeg in de ochtend naar werk rijd? Ik kijk wel om mij heen (niet teveel hoor) en zie dan bijvoorbeeld de hemel lichter kleuren daar waar de zon opkomt. Een diep roze tegen de ochtendnevel afgezet. Erg mooi altijd. Maar wat ik mij dan afvraag.

Hoe zou het er over 100 of 500 of zelfs 1000 jaar uit zien? Komt de zon dan nog steeds zo op? Hoe zou de wereld eruit zien? Bestaan de steden nog? Deze weg waarop ik nu rijd? Rijden we dan nog? Bestaan we dan nog?

Ik denk dat het over een 100 jaar nog wel zo is als nu. Misschien dan de auto geavanceerde zijn of zelfs misschien al vliegen of zweven maar dat we nog grotendeels in dezelfde omgeving leven dan we nu doen. Minder platteland, meer woningen, meer georganiseerd. Maar ik kijk wel eens tegen zo’n betonnen kunstwerk aan. Of het mooi is, kunnen we over discuseren maar het kan wèl de jaren doorstaan. Stel je dan eens voor dat het er ouder uit ziet. Gebarsten beton, hier en daar is het een en ander afgebrokkeld. Een klimop heeft het droge stuke beton geadopteerd als zijn ondergrond en hangt er inmiddels overheen gewoekerd. Bam! Ben je ineens een paar honderd jaar in de toekomst.. maar dan wel eentje waarin de mens niet langer bestaat. Anders hadden we het wel gesloopt of onderhouden.

Zieleroedselen noemen ze dit ook wel. Dagdromen, losse gedachten, filosoferen.

Het houdt je bezig tijdens het uurtje naar werk rijden.

Gisteren heb ik lekker mijn oude kloffie weer eens aangetrokken (inclusief lange broek terwijl het buiten maar liefst 26 graden was) om weer eens ouderwets te gaan lopen klussen. Het was dan ook wel weer hoognodig om eens wat te doen. De trap op met een bus vol gif. De dak beschermen tegen de eventueel aanwezige houtworm. Tja, is een lastig klusje maar het moet wel even. En als het goed gedaan is hebben we de komende tig jaar geen last meer van houtworm in ons nieuwe dak.

Daarna was ik er overigens al wel snel weer klaar mee. Wat een rotzooi dat gif zeg! Gadverdamme. Het stinkt en aangezien het verneveld werd en ik boven mijn hoofd ook de nokbalken moest inspuiten zat ik er helemaal onder.

Vies voelen krijgt dan een nieuwe dimensie. Ik denk dat het erger zou zijn als ik in een afgesloten gierput het plafond moet schoonmaken (terwijl de put niet leeg is) maar dit komt aardig in de buurt. Ben toen het klaar was maar gelijk onder de douche gesprongen. Weer lekker fris!

Elke keer als het stevig waaide voelde hij zich oud. Onmetelijk oud. En hij wàs al oud. Hij had het ontstaan van de 7 grote steden meegemaakt. Allemaal. Vanaf zijn plek op de heuvel heeft hij de 7 grote zien verrijzen. Elke stad geregeerd door de uitverkoren familie. En hij waakte over hen. Nu al meer dan… dan…. Hij wist het niet meer. Het was dan ook al zo lang geleden. De steden waren in de loop van de honderden jaren gegroeid van de kleine boerse dorpjes tot de grote steden die het nu zijn.

Maar hij voelde zich oud. Te oud voor zijn taak. En ook al droeg hij elk jaar weer zoveel vrucht als hij kon, toch leek het elk jaar weer minder te worden en meer moeite te kosten. Ondanks de verzorging van de mensen uit de 7 grote steden. Elk jaar als de nacht weer achter de dag aan joeg en dichterbij kwam en het kouder werd was het gemakkelijker om zijn bladeren te laten vallen en de slaap te verwelkomen. In tegenstelling met het komen van de langere dagen wanneer de volgens fluiten en rondhuppelen op zijn oude takken om weer wakker te worden en opnieuw bladeren te vormen en zijn oude sapstroom weer op gang te brengen. Ja, hij was oud. Erg oud. Misschien was het tijd om een opvolger te vinden. Voor zijn doel. Zijn enige reden van het bestaan. De reden waarom deze oude eik hier stond en nog steeds staat. De eerste van zijn soort.

Maar het lijkt alsof het doel van zijn bestaan steeds meer in vergetelheid is geraakt. De mensen waar hij over waakte zijn het vergeten. De oude teksten, waarin zijn ontstaan is beschreven, zijn nu alleen nog maar te bekijken in de crypten onder de paleizen waar ze door de muizen gretig worden gebruikt om hun nesten mee te vullen voor de koude winters. De kennis is verdwenen. En dat terwijl hij zich zo oud voelt en het steeds meer moeite kostte om zijn taak te volbrengen.

Dankzij zijn uitgebreide wortelstelsels, die zo hier en daar onderkomen bieden aan gezinnen van dassen en grondeekhoorns, weet hij bijna alles wat er zich afspeelt in de 7 grote steden. Hij is goed op de hoogte. Daarom weet hij ook dat de kennis en legendes van zijn ontstaan zich niet langer meer in de bibliotheken of in de verhalen van de Ouden aanwezig zijn. Toch is er hoop. Tijdens zijn zoektochten heeft hij 1 man gevonden die meer dan normale belangstelling toonde in zijn welzijn en zijn geschiedenis. Een man die regelmatig bij hem op bezoek kwam en dan een hele tijd naar zijn oude bast liep te staren en hier en daar een stukje meenam, er voor wakend teveel schade aan te brengen. Waarschijnlijk voor onderzoek of iets dergelijks. Met de weinig mogelijkheden die hij had probeerde hij deze man naar de juiste kennis te leiden zodat er tenminste iemand was die wist wat zijn taak was, zijn geschiedenis. Maar ook dat het tijd werd voor iemand anders om deze zware taak over te nemen.

Ja, de hoogste tijd.